Bloazen en Blèren

Lunteren... dat doet toch vooral denken aan veluwe, mooie natuur en vooral een klein knus dorpje. Echter het waren niet die eerste associaties die ik had bij het dorpje. Lunteren deed mij toch vooral denken aan de wat jolige bakker die met zijn bestelbusje door de slagboom rijdt, en zo vrolijk als hij is ...van Lunteren... door de speaker roept. Die kennen jullie toch nog wel? (http://www.youtube.com/watch?v=fWq-tGbnUjI)  

In ieder geval, na een korte maar toch weer enerverende reis kwamen de Valleibloazers aan in de dorpskern van Lunteren. Dan realiseer je weer, de ultieme uitdaging bij elk optreden... waar moet je die bolide nu weer kwijt... Nee, in Lunteren, het veluwse Lunteren, daar hebben ze toch wel makkelijk vindbare parkeerplaatsen? Zoals altijd blijkt de realiteit complexer als de vooroordelen doen vermoeden. Het zoeken naar een parkeerplaatsje nam toch al gauw een kwartiertje in beslag. Daar waar we dachten dat achter die kerk toch echt wel plek was, bleek het een doodlopend steegje te zijn. Dat was nog niet zo dramatisch op zichzelf, echter meer Dweil en Shanty-ers hadden deze conclusie aan het signaleren van de kerktoren verbonden, en zo stonden we na enkele momenten dus al klemgezet. Juist. Lunteren, die verzekeringsreclame hebben ze dus niet voor niks die naam gegeven...

Na wat tactische, doch enigsinds risicovolle achterwaardse maneuvres langs een grijze mercedes (zo een die al die plattelandsjongens hebben), met een toch licht zwetende en inmiddels wenkende shanty’er ernaast, konden we onze weg vervolgen naar de, hoe kan het ook, enorme parkeerplaats achter de kerk. Ja, lunteren was er dus wel goed op voorbereid, alleen zie maar eens op die parkeerplaats te komen. Gelukkig hadden we nog altijd de sterke arm der wet bij ons, die gek genoeg de parkeerplaats wel in een keer had kunnen vinden. Tja, baas boven baas...

Nu eindelijk die toeter eens uit de koffer vandaan toveren en aan de slag. Op naar het verzamenpunt, waar ze de traditie hebben om iedereen gezamenlijk welkom te heten voordat de dag wordt afgetrapt. Tradities....aldus de vrouw in kledingdracht die kopjes koffie en lunchpakketten aan het uitdelen was. Dat deed mij herinneren aan de mooie tijden, zowaar een lunchpakketje voordat je gaat beginnen aan en dag stevig optreden. Lunteren. Ja het moet gezegd worden, dat hadden ze mooi voor elkaar. Dan denk je toch dat je alles gehad hebt, maar nee dan ken je de twee (misschien net iets te grappige) presentatoren van de dag nog niet. ‘We hebben vandaag een klein ongelukje gehad... Er had een vrouw een tand door haar lip, ze was op een kunstgebit gaan zitten.’ Ja hoor, we kunnen beginnen met dweilen...in goed dialect weliswaar.

Het Lunterse dweil en Shanti festival bleek sterk ingebed te zijn in de Lunterse roots. Lokaal bekend als het Bloazen & Blèren verklaart dat een hoop van de voorgaande gebeurtenissen. Jawel, het zou een mooie dag worden. Lekker ouderwets dweilen, in tropische temperaturen, 3 podia met enthusiaste mensen langs de kant, daar doe je het toch uiteindelijk voor. Een mooie gelegenheid om onze nieuwe ‘latin kleine cafe special’ uit te proberen...hola!

Na een dag van tradities, brandende zon, dweilen en shanty’ers en toch vooral lekker met elkaar muziek maken, zijn we weer een paar woorden in dialect rijker, ‘BLOAZEN EN BLEREN’. Lunteren, wie weet tot volgend jaar! En die bakker, die zijn we helaas niet tegengekomen...

http://www.luntersedweilenshantydag.nl/